Dit was nog eens een handig ding zeg! Ik heb in dat hele dikke 'boek' van internet bij ieder bladzijde die ik maar interessant vind een bladwijzer ('bookmark') gelegd. Voor ieder onderwerp heb ik een 'tag' gemaakt: kinderboekuitgeverijen, kinderboekwinkels, leesbevordering, recensies, etc.
Net als bij de rss-feeds, waar ik ook heel enthousiast over ben, vind ik dit ontzettend nuttig in mijn werk. Ik wil op het gebied van kinder- en jeugdliteratuur alles weten en op deze manier is het mooi beheersbaar.
Bovendien kom ik bij het bookmarken van interessante sites weer mensen tegen die kennelijk ook alles over kinderboeken wilen weten, en die weer ándere sites gebookmarked hebben waar ik weer wat aan heb. Het kost wel even tijd om alles er in te zetten zoals je het wilt (en ik ben daar ook nog lang niet mee klaar), maar het loont wel de moeite. Ik zag wel dat sommige sites die anderen gebookmarked hebben, niet meer bestaan. Je moet het dus wel bijhouden, anders vervuilt je bestand alsnog.
Ik heb voor dit alles dus een eigen account gemaakt in yahoo. Je vindt mijn delicious-account hier: http://www.delicious.com/marieke.andela
En zo bezig op mijn blog zag ik ineens dat de foto's die ik bij ding 8 geplaatst had, verdwenen waren. Ik had die uit mijn documenten verwijderd omdat ik ermee klaar was, maar nu blijkt er dus een noodzakelijke koppeling te bestaan tussen de foto in mijn blog en de map mijn afbeeldingen op mijn harde schijf. Klopt dat? Misschien zeggen jullie wel: "ja, duuuuh!", maar ik vind dat maar vreemd. Het voelt toch een beetje alsof iemand langs dat vitrtuele draadje ook andersom, dus via mijn blog, in mijn computer kan. Maar goed, ik heb de foto's maar weer teruggezet en weer ingelezen, anders slaat die blogtekst ook nergens meer op.
13 december, 2010
03 december, 2010
Ding 9: web 2.0 lovend of slopend?
Zolang als ik met 23 dingen bezig ben, probeer ik vast te stellen of het me nou veel brengt of juist neemt. Ik ben nog steeds stomverbaasd over de hoeveelheid mogelijkheden om virtueel, los van plaats en tijd, ideeëen, beelden en ervaringen te delen. Op zich is dit heel verrijkend. Dat moet ook wel: je kunt immers zelf kiezen wanneer, waar en vooral wat je leest. Er zijn zóveel mensen actief op het web, kennelijk zoekt de hele wereld reikhalzend contact met elkaar. Pure winst zou je zeggen. Wat zul je een geïnformeerd mens worden en wat zul je genuanceerder gaan denken nu je ook van anderen hun visie en argumenten kunt lezen. Toch?
Hm, toch werkt het voor mij dus niet zo. Ik heb namelijk het gevoel dat ik met al mijn kracht moet zwemmen door een enorme hoeveelheid troep en onzin die er bovenop drijft. Daar helpt geen rss-feed tegen. De hoeveelheid is zó groot. Het vraagt veel om steeds af te wegen of iets de moeite waard is of niet, om alles te schiften.
Ik blijf ook het gevoel houden dat ik in de uren die ik achter de computer zit heel veel mensen gewoon had kunnen ontmoeten, life! Ik denk stellig dat dat het probleem wordt van de toekomst. In onze extase van het virtuele sociale web vergeten we de warmte en het belang van gewoon persoonlijk contact. Je kunt als jeugdbibliothecaris honderd keer op een flitsend jeugdbiebblog schrijven dat je de nieuwe Mees Kees zo grappig vindt, maar dat weegt niet op tegen een pakkend verhaal in geuren en kleuren van iemand met een gezícht.
Dus: web 2.0 is handig en winstgevend, zeker wel. Maar het vraagt wel enorm veel discipline en vaardigheden om de balans te bewaren.
Zo, dit zijn vast meer dan honderd woorden en dan ga ik nu met de kinderen en de hond lekker de hele verdere middag in het besneeuwde bos wandelen! Gebruiken we al onze zintuigen ook weer eens, voor we die vergeten.
Hm, toch werkt het voor mij dus niet zo. Ik heb namelijk het gevoel dat ik met al mijn kracht moet zwemmen door een enorme hoeveelheid troep en onzin die er bovenop drijft. Daar helpt geen rss-feed tegen. De hoeveelheid is zó groot. Het vraagt veel om steeds af te wegen of iets de moeite waard is of niet, om alles te schiften.
Ik blijf ook het gevoel houden dat ik in de uren die ik achter de computer zit heel veel mensen gewoon had kunnen ontmoeten, life! Ik denk stellig dat dat het probleem wordt van de toekomst. In onze extase van het virtuele sociale web vergeten we de warmte en het belang van gewoon persoonlijk contact. Je kunt als jeugdbibliothecaris honderd keer op een flitsend jeugdbiebblog schrijven dat je de nieuwe Mees Kees zo grappig vindt, maar dat weegt niet op tegen een pakkend verhaal in geuren en kleuren van iemand met een gezícht.
Dus: web 2.0 is handig en winstgevend, zeker wel. Maar het vraagt wel enorm veel discipline en vaardigheden om de balans te bewaren.
Zo, dit zijn vast meer dan honderd woorden en dan ga ik nu met de kinderen en de hond lekker de hele verdere middag in het besneeuwde bos wandelen! Gebruiken we al onze zintuigen ook weer eens, voor we die vergeten.
Ding 8: foto's bewerken
Let op, wat ik nú toch weer heb geleerd! Zien jullie hier mijn keukenraam?
Nu zal ik eens laten zien wat ik daarmee kan doen:
Leuk he? Ik heb úren zitten tekenen!
Ik werd er helemaal dizzy van:
Kijk, zo is het weer een oud boerderijtje:
En zo juist hypermodern. Ook geinig.
Oke, dit was dus allemaal met fotoaanpassen.nl. Heel erg leuk en heeel erg makkelijk om te doen. Ik vind het vooral prettig dat ik me niet wéér hoef aan te melden met password of persoonlijke gegevens. En als klap op de vuurpijl ook lekker nederlands. Ik heb trouwens ook met http://bighugelabs.com/calendar.php nog een leuke kalender gemaakt van Ronja en Otje. Hier komt 'ie:
Wordt vervolgd...
Abonneren op:
Posts (Atom)






